Dwór Skotnickich to przykład obronnej rezydencji typu alkierzowego, otoczonej fosą i wałem. Skotniki wraz z Bogorią były własnością rodu Bogoriów-Skotnickich od XIV wieku do 1945 roku, kiedy to majątek został przejęty przez państwo po II wojnie światowej. Pierwotna, murowana budowla pochodzi najprawdopodobniej z XVII wieku, z alkierzami połączonymi z drewnianym korpusem głównym, natomiast obecny kształt dworu pochodzi z XVIII wieku. Dwór został zniszczony przez pożary – najpierw w 1945 roku, a potem ponownie w 1968 roku. Po wojnie służył jako dom starców, ośrodek zdrowia i przedszkole. W 1997 roku wrócił w ręce rodziny Skotnickich.

     Obiekt znajduje się w południowo-zachodniej części wsi, nieopodal kościoła, otoczony resztkami parku krajobrazowego i fosą. Dwór ma plan prostokąta z narożnymi alkierzami i piętrowym ryzalitem od frontu. Nakryty jest polskim, łamanym dachem, natomiast alkierze posiadają dachy namiotowe, a ryzalit dach dwuspadowy. Całość pokryta gontem. Elewacje są tynkowane, alkierze zdobi profilowany gzyms. Frontowa fasada, siedmioosiowa, ma płytki trójosiowy ryzalit, ujęty pilastrami. W parterze wokół drzwi i okien znajdują się płycinowe ramy związane z gzymsem kordonowym, a na piętrze balkon. Szczyt ryzalitu jest trójkątny, z dekoracją kostkową i półkolistą płyciną w tympanonie.

     Od strony ogrodu dwór posiada taras ze schodami, a narożniki alkierzy ujęte są szkarpami. Wnętrze to obszerna sień z symetrycznie rozmieszczonymi pomieszczeniami. W alkierzu południowo-zachodnim zachowały się fragmenty fryzu z przedstawieniem tańczących nimf. Całość otoczona jest starodrzewem oraz pozostałościami fosy i stawów.